Κορνοφωλιά - Αρχαιολογικά ευρήματα Κορνοφωλιά - Αεροφωτογραφία Καιρός
  Αρχή σελίδας » Κατάλογος » Ποδοσφαιρική Ομάδα Ορισμός Αρχικής Σελίδας  |  Προσθήκη στα Αγαπημένα
- Λίγα λόγια
- Επικοινωνία
Νέα
Ανακοινώσεις
Το ΒΗΜΑ του Κορνοφωλιώτη
Γενικά στοιχεία
Πολιτιστικός Σύλογος
Ιππικός Όμιλος Κορνοφωλιάς
Αρχαιολογικά ευρήματα
Τοπωνύμια
Εκκλησία
Μοναστήρι
Ποδοσφαιρική Ομάδα
Καφενεία
Ταβέρνες
Τόποι αναψυχής
Καλλιέργιες
Έβρος ποταμός
Τραγούδια για την Κορνοφωλιά
Βιβλιογραφία
Λεξικό ...
Χρήσιμα τηλέφωνα
Αφήγηση για το χωριό Κορνοφωλιά - Αθλητισμός

"Σας στέλνω μερικές σελίδες από τις αναμνήσεις του θείου μου Απόστολο Χριστακούδη (22.10.1922-16.01.2017) οι οποίες αφορούν το θέμα (Δημοσιευμένες στο βιβλίο «Αφήγηση για την Κορνοφωλιά» - Απόστολος Χρ. Χριστακούδης (Τόλης) και Απόστολος Δημ. Χριστακούδης (Λάκης)- Σόφια 2011-HeronPress).
Σας στέλνω και μία φωτογραφία με ποδοσφαιριστές από το χωριό. Δυστυχώς δεν ξέρω πότε είναι βγαλμένη η φωτογραφία και εκτός από τον θείο μου (ο δεύτερος από δεξιά) δεν γνωρίζω άλλους. Περισσότερες πληροφορίες για τα άτομα στην φωτογραφία πιστεύω ότι μπορούν να σας δώσουν ο Χρήστος Καβάζης, Γιώργος Ράπτης και άλλοι από το χωριό.
Νομίζω ότι το υλικό που σας στέλνω θα είναι ενδιαφέρων για την ιστορία του ΑΟ Κορνοφωλιάς."

Σόφια 17.09.2017, Γιώργος Χρηστακούδης ? συνταξιούχος αν.καθ. δρ. Φυσικής του Πανεπιστημίου Σόφιας.




Αφήγηση για το χωριό Κορνοφωλιά
Αθλητισμός


   Σωστός ήταν ο προσανατολισμός των πρωτοπόρων νέων να αναπτύξουν των αθλητισμό σαν μέσο, όχι μόνο άθλησης, αλλά και της χειραφέτησης των νέων. Διότι το γήπεδο είναι χώρος που αφυπνίζει το νέο, τον διαπαιδαγωγεί αγωνιστικά και καλλιεργεί συνήθειες που συντελούν στη διαμόρφωση του χαρακτήρα, όπως πειθαρχία, συνέπεια, αλληλεγγύη, αποφασιστικότητα, δυναμισμό και τους πνευματικούς ορίζοντες. Δυναμώνει το μυαλό και το κορμί, εξασκεί ωφέλιμοι κανόνες στον άνθρωπο.
  Έτσι όταν στα γύρο χωριά ο κόσμος δε γνώριζε τη λέξη αθλητισμός, όταν στο Σουφλί, Διδυμότειχο, Ορεστιάδα κ.λπ. είχαν από μία ομάδα ποδοσφαίρου, στο χωριό μας υπήρχαν δυο ομάδες με το όνομα «Ατρόμητος» και «Αναγέννηση» οι οποίες κάθε χρόνο οργάνωναν αγώνες μεταξύ τους και γινόταν αντικείμενο συζήτησης και προσοχής από τον κόσμο που όπως ήταν φυσικό, ο καθένας προτιμούσε την ομάδα του. Το σκεπτικό ήταν να γίνονται αναμετρήσεις μεταξύ τους για να προοδεύει το ποδόσφαιρο, να αναπτύσσονται οι παίκτες, ώστε στους αγώνες με τα άλλα ποδοσφαιρικά συγκροτήματα της περιοχής, (Σουφλί, Λάβαρα, Φέρες κλ.π.) να έχουν θετικά αποτελέσματα. Και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που οι Σουφλιώτες μετά τον αγώνα γύριζαν με σκυμμένα τα κεφάλια στο Σουφλί. Εμείς οι πιτσιρικάδες ήμασταν πάντα παρών στις συναντήσεις, γιατί μαζεύαμε τη μπάλα όταν έβγαινε από αγωνιστικό χώρο. Έτσι αποχτούσαμε πείρα από τους μεγάλους και γίναμε αντάξιοι των πρωτοπόρων ποδοσφαιριστών. Πιστεύω, πολλοί να θυμούνται τη νίκη μας επί της Ορεστιάδας που ήρθαν και παίξαμε στο χωριό. Την ομάδα της Ορεστιάδας έφερε ο πατριώτης Γιάννης Αρχοντούδης, ο οποίος ήταν υπάλληλος εκεί και ασχολούνταν με τον αθλητισμό. Ο ίδιος ήταν από τους πρωτοπόρος που ασχολήθηκαν με τον αθλητισμό στο χωριό και σε αυτόν οφείλονται πολλά στην ανάπτυξη γενικά, διότι ήταν πολύ ανήσυχο πνεύμα.
  Οι πρώτες ομάδες πρέπει να έκαναν την εμφάνιση τους γύρο 1925-26. Διότι για να θυμάμαι εγώ στα 8 μου χρόνια όπως άκουγα από τους μεγαλύτερους, ότι μπάλα έπαιζαν (έτσι έλεγαν), οι Κώστας με τον Αλέκο Παπαϊωάννου, οι Αναστάσης και Θανάσης Αθανασιάδης, ο Διαμαντής Αρπατζιάνης, ο Θανάσης Αναγνωστόπουλος, ο Αναστάσης Φιλιούδης, ο Στ. Σαληκυριάκης, ο Χρήστος Χριστούδης, ο Κυριάκος Ιωαννίδης και άλλοι που δυστυχώς δεν τους θυμάμαι. Τα ονόματα που αναφέρω δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένα, αλλά δε χάθηκε και ο κόσμος αν κάποιος που ανέφελα δεν έπαιζε μπάλα.


  Η άμεσος επόμενη γενιά που έπαιζαν μπάλα ήταν οι: Διαμαντής Ζικίδης, Δημήτριος Αναγνωστόπουλος, Γιάννης Γκουδούλας, Γιάγκος Ιωαννίδης, Μπάλης Γιώργος, Σταυρός Γαϊτάνος ? τερματοφύλακας, Ασιμής Ηλίας, Γκουτίνας Κωνσταντίνος, Χριστόφορος Βουγατζέλης, Μαργαζής Καλπακτσής ? τερματοφύλακας, Χρήστος Χριστακούδης, Γιώργος Αραμπατζής, Δημήτρης Τσιμάρης (Μπορντάς), Δημήτρης Ζικίδης, Νίκος Τσακμάκης, Ντίνος του Παπαπασχάλη ? τερματοφύλακας, Δημήτρης Διαμαντόπουλος (Μουτοκάρας), Θανάσης Καντσιούλης και άλλοι που δε θυμάμαι.


  Η τρίτη γενιά ήταν η δικιά μου ηλικία που έπαιζαν, δηλαδή οι: Σταμάτης Πουλιούδης, Νίκος Σαληκυριάκης, Τάκης Αναγνωστόπουλος, Απόστολος Χριστακούδης, Αλέκος Παράσχος, Χρήστος Μουτάφης, Δημήτρης Κόντσουλας, Νίκος Αραμπατζής ? τερματοφύλακας, Γιάννης Μπαϊρας, Γιώργος Βουγατζέλης, Τηλέμαχος Ράπτης, Χρήστος Μουρμούρης ? τερματοφύλακας, και άλλοι που ενδεχομένως έχω ξεχάσει.


  Οι αντίπαλες ομάδες, που παίξαμε, ήταν Σουφλί, τα Λάβαρα, Φέρες και φυσικά μεταξύ μας, οι παλιοί με τους νέους. Και για να έχει το ματς ενδιαφέρον, πολλές φορές στοιχηματίζαμε και όποιος νικούσε κερνούσε από μία γκαζόζα στον Αργυριάδη, που ήταν κοντά. Τις περισσότερες φορές όμως νικούσαν οι παλαίμαχοι, όπως τους λέγαμε.


  Εκτός από το ποδόσφαιρο παίζαμε και βόλεϊμπολ, όπου εδώ τον πρώτο λόγο τον είχαν οι μεγάλοι. Πολύ ωραία έπαιζε ο Γιάννης Γκουδούλας και μερικοί άλλοι. Το παιχνίδι αυτό παιζόταν μόνο στο χωριό. Δεν είχαμε συναντήσεις με ξένες ομάδες.


  Παράλληλα με το ποδόσφαιρο και το βόλεϊ αναπτυσσόταν και ο κλασικός αθλητισμός. Σε όλα τα αγωνίσματα του στίβου υπήρχαν νέοι που διακρίνονταν με τις καλές τους επιδώσεις. Ο Γιάννης Τσιάπης ήταν ένας πολύ καλός άλτης στον επί κοντό. Ο Θανάσης Καντσιούλης με το Νίκο Σαληκυριάκη ήταν δρομείς των 5 χιλιομέτρων. Μάλιστα ο Νίκος Σαληκυριάκης πήγε και στους πανελλήνιους αγώνες και πήρε μέρος στον αγώνα των 5 χιλιάδων μέτρων. Την κατάταξη του δεν την θυμάμαι, αλλά μένω με την εντύπωση ότι πήρε τρίτο μέρος. Ο Ασιμής Ηλίας ήταν του άλματος ύψους και τριπλούν, ο Δημήτρης Ζικίδης, ο Χρ. Χριστακούδης στο άλμα απλούν όπως και ο Ζικίδης, ο Ντίνος στο άλμα ύψους, ο Διαμαντής Ζικίδης ήταν πολύ καλός στο πένταθλο, ο Γιάγκος Ιωαννίδης στα 100 μέτρα και πολλοί άλλοι που δεν τους θυμάμαι.


  Όλη αυτή η δραστηριότητα γινότανε χωρίς να υπάρχουν οι απαιτούμενες υποδομές. Δεν ήταν όπως σήμερα με ωραία γήπεδα, ανάλογο ιματισμό, μπάλες, παπούτσια, δίχτυα κ.λπ., που εξασφαλίζουν τους όρους για καλύτερες επιδώσεις και προβληματισμούς. Στην αρχή, αντί σε καθορισμένο γήπεδο, οι πρώτες ομάδες παίζανε στα λιβάδια ? τσαΐρια, και για τους αγώνες στίβου γινότανε στις αλάνες του χωριού ανάλογα με το πώς μας βόλευε. Εστίες γινότανε πρόχειρες, δεν ήταν μόνιμες, πολλές φορές χωρίς σχοινί που να φανερώνει τα όρια του χώρου του τερματοφύλακα. Όσο για τα απαιτούμενα στον στίβο φτάνει να σημειώσω ότι για ακόντιο χρησιμοποιούσαμε μία μεγάλη ίσια βέργα και με αυτήν προπονούνταν οι αθλητές, πρώτος στο ακόντιο ήταν ο Χρ, Μουρμούρης με το αριστερό του χέρι.


  Όταν το χωριό απόκτησε γήπεδο τα πράγματα αλλάξανε κάπως, διότι όλες οι εκδηλώσεις γινότανε εκεί, καθώς είχε τις ανάλογες διευκολύνσεις, όπως μόνιμες εστίες, σκάμμα για άλματα, θέσεις για δίσκο κ.λπ. Όταν υπήρχαν ποδοσφαιρικές συναντήσεις ή γυμναστικές επιδείξεις, το γήπεδο γέμιζε από κόσμο που ερχόταν να περάσει μία ευχάριστη ώρα και φυσικά χειροκροτούσανε τους πρωτοπόρους.


  Μιλώντας για το γήπεδο, αβίαστα έρχεται στο νου μου ο ρόλος του Χρήστου Χριστούδη, ο οποίος, όπως ξέρω, ήταν αυτός που με τις ενέργειες του κατόρθωσε να αποσπάσει το χώρο του Σχολικού κήπου και να το μετατρέψει σε χώρο άθλησης της νεολαίας.


  Πριν κλείσω με το πρόβλημα του αθλητισμού, θέλω να σημειώσω το μεράκι, το ζήλο, την αγάπη για τον αθλητισμό αυτών που κατά καιρούς βρισκόταν μέσα στο γήπεδο. Μόνο χάρη σε αυτές τις αρετές των νέων προόδεψε και άνθησε ο αθλητισμός γενικά στην Κορνοφωλιά. Δίχως τη θέληση και την αυτοθυσία αυτών των νέων κάθε απόφαση και πρωτοβουλία θα έμεινε απλός μια επιθυμία. Να γιατί σε αυτούς τους πρωτοπόρους οραματιστές αξίζει ένα μεγάλο ΕΥΓΕ. Και τούτο παρά το ότι δουλεύανε καθημερινά όλη τη μέρα στα χωράφια, βρίσκανε τη δύναμη να μπουν και στο γήπεδο. Παρά το ότι δεν υπήρχε καμία υποδομή, ιματισμός, παπούτσια κ.λπ. βρίσκανε το κουράγιο να παίξουν μπάλα πολλές φορές και ξυπόλητοι. Δίχως αυτές τις θυσίες ήταν δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να αναπτυχθεί ο αθλητισμός στην Κορνοφωλιά. Και δίχως την ανάπτυξη του αθλητισμού η μιζέρια και η καθυστέρηση θα συνεχίζονταν μέχρι των ημερών μας με ορισμένες παραλλαγές.




Χριστακούδης Απόστολος (Λάκης)
Μάρτιος του 2007